De hele nacht evangelie

Tot diep in de nacht gezongen, bleven de woorden bij de jongen die niet dacht dat hij luisterde. Ik heb een punt in mijn leven bereikt waar ik niet...

rick-bragg-all-night-gospel.jpg rick-bragg-all-night-gospel.jpgIllustratie door Jack Unruh

Tot diep in de nacht gezongen, bleven de woorden bij de jongen die niet dacht dat hij luisterde.

Ik heb een punt in het leven bereikt waar ik niet helder denk over het heden of de toekomst. Wat ik vooral doe, is herinneren aan mijn gedachten die worden getriggerd door een flyer die aan een telefoonpaal klappert, of een stukje van een lied.



Ik was op een snelweg in Tennessee in de spuwende regen, met twee staten achter me en nog duizend mijl te gaan, en scande een radio vol met jammerende pestkoppen wiens moeders niet genoeg van hen hielden. Tussen pestkoppen door belandde ik op een prediker, een vriendelijke man die klonk als mijn kindertijd, die zei dat hij van mijn broer moest houden. Toen kwam er een nummer dat ik me niet precies kan herinneren, maar binnen een kilometer of zo wist het het natte, grijze asfalt en de kilometers die voor ons lagen weg. Het signaal stierf al snel, maar niet voordat ik - in mijn gedachten - thuis was.

Ik was een kleine jongen in het Boutwell Auditorium, op een avond zonder worstelen, kauwend op een hotdog die de beste was die ik ooit heb gehad, omdat we in Birmingham . In mijn andere vuist zat een blikje cola, zo koud dat het mijn hand verbrandde. Op het podium zongen mannen in pakken van overwinningswolken. Naast mij stond mijn moeder met een stralend gezicht, tikte op haar schoenen, klapperde met een waaier geschonken door een uitvaartcentrum en zong mee. Ik herinner me dit ene lied, over een muur rond de hemel, zo hoog dat je er niet overheen kunt, zo laag dat je er niet onder kunt komen ...

... zo breed dat je er niet omheen kunt Je moet aan de deur komen

Het was een evangeliezang die de hele nacht doorging, gebruikelijk in het diepe zuiden van de jaren zestig en zeventig, hoewel voor Congregational Holiness 'de hele nacht' rond 11.45 uur eindigde. Ik herinner me nog de headliners: The Florida Boys, de Dixie Echoes, Happy Goodman Family, J.D. Sumner and the Stamps Quartet, Blackwood Brothers Quartet, The Inspirations, Hovie Lister and the Statesmen, The Chuck Wagon Gang...

dus je denkt dat je seizoen 13 alle sterren kunt dansen

Geloof was toen minder politiek. Het had een beat waarop je kon dansen, als dansen was toegestaan. We gingen om de paar maanden naar plaatsen als Sylacauga, waar ze zongen in het voetbalstadion en ik een Wet-Nap at - maar dat is een ander verhaal - en Gadsden, waar de Dixie Echoes hen prees en huilde in Convention Hall. Ik ging, meestal voor de concessies, en omdat elke keer dat een auto onze oprit afreed, wierp ik mezelf naar binnen. Ik kan me niet herinneren goed naar de muziek te hebben geluisterd. Maar als ik de liedjes op de radio hoor, zing ik mee.

Mijn moeder ging, na een afwezigheid van 40 jaar, niet lang geleden naar een zangpartij in Young's Chapel aan Alabama Highway 278, in de heuvels tussen Piemonte en Gadsden. 'Het was The Chuck Wagon Gang,' zei ze, 'maar je weet wel, de jongere. Ze hadden hun naam nog op de bus. Ik weet één ding. Ze hebben zeker verschrikkelijk mooi gezongen.' Ze deden 'The Church in the Wildwood', een van haar favorieten.

Oh, hoe, hoe, hoe, hoe, Kom naar de kerk in het bos Oh, kom naar de kerk in de vallei

Het maakte haar blij. Ik hoop dat ze dit lezen en weten. Ze heeft nooit van opgenomen muziek gehouden, zei ze, maar ik heb haar toch een cd-speler gegeven. Mijn schoonzus, Teresa, haalde wat gospelmuziek voor haar en toen mijn moeder de liedjes hoorde, stond ze daar en zong mee.

Dat had ik graag gezien.

Maar ik denk dat ik dat al heb.